Nazwa użytkownika Hasło | Rejestracja | Zapomniane hasło

Wykaz publikacji TPZK w latach 1972-2016

1.      Andrzej Stelmaszewski, „Spółdzielczość mieszkaniowa w Kutnie w latach 1958-1978”, TPZK, Kutno 1978 r.

2.      Henryk Lesiak, „Dr Antoni Troczewski. Lekarz i działacz społeczny”, TPZK, Kutno 1984 r.

3.      Danuta Miszewska, „Kutno w statystyce”, TPZK, Kutno 1986 r.

4.      Henryk Lesiak, „Prasa kutnowska w latach 1918-1939, cz. I”, TPZK, Kutno 1986 r.

5.      Ignacy Szymański, „Wspomnienia z dawnego Kutna”, TPZK, Kutno 1986 r.

6.      „Spis telefonów mikroregionu kutnowskiego”, TPZK, Kutno 1986 r.

7.       Praca zbiorowa, „Kutno na starej fotografii”, TPZK, Kutno 1986 r.

8.       Henryk Lesiak, „Kutno w latach 1910-1926 na podstawie lokalnej prasy”, TPZK, Kutno 1990 r.

9.      Czesław Widelski, Andrzej Olewnik’ „Katyńczycy Ziemi Kutnowskiej”, TPZK, Kutno  1993 r.

10.  Praca Zbiorowa, „Kutno na starej pocztówce”, TPZK, Kutno 1993 r.

11.  Henryk Lesiak, „Kutno w latach 1927-1939”, TPZK, Kutno 1995 r.

12.  „Kutnowskie Zeszyty Regionalne”, tom I, TPZK, Kutno 1997 r.

13.  Andrzej Urbaniak, „Cukrownia „Ostrowy” S. A. w latach 1847-1997”, TPZK, Kutno  1997 r.

14.  Andrzej Urbaniak, „Zakładowa Ochotnicza Straż Pożarna przy cukrowni ”Ostrowy”      S. A. w latach 1908-1998”, TPZK, Kutno 1998 r.

15.  Andrzej Urbaniak, „Kutnowskie Zakłady Drobiarskie „Exdrob” w latach1948-1998”, TPZK, Kutno 1998 r.

16.  „Kutnowskie Zeszyty Regionalne” tom II, TPZK, Kutno 1998 r.

17.  „Kutnowskie Zeszyty Regionalne” tom III, TPZK, Kutno 1999 r.

18.  „Kutnowskie Zeszyty Regionalne” tom IV, TPZK, Kutno 2000 r.

19.  „Bibliografia powiatu kutnowskiego za rok 1999”, tom I, TPZK, Kutno 2000 r.

20.  Stanisław M. Zajączkowski, „Sieć parafialna na obszarze przedrozbiorowego powiatu orłowskiego do początków XVI wieku”, TPZK, Kutno 2001 r.

21.  „Kutnowskie Zeszyty Regionalne” tom V, TPZK, Kutno 2001 r.

22.  „Bibliografia powiatu kutnowskiego za rok 2000”, tom II, TPZK, Kutno 2001 r.

23.  „Kutnowskie Zeszyty Regionalne” tom VI, TPZK, Kutno 2002 r.

24.  „Bibliografia powiatu kutnowskiego za rok 2001”, tom III, TPZK, Kutno 2002 r.

25.  „Bibliografia powiatu kutnowskiego za rok 2002”, tom IV, TPZK, Kutno 2003 r.

26.  „Kutnowskie Zeszyty Regionalne” tom VII, TPZK, Kutno 2003 r.

27.  „Kutnowskie Zeszyty Regionalne” tom VIII, TPZK, Kutno 2004 r.

28.  „Bibliografia powiatu kutnowskiego za rok 2003”, tom V, TPZK, Kutno 2004 r.

29.  „Kutnowskie Zeszyty Regionalne” tom IX, TPZK, Kutno 2005 r.

30.  „Bibliografia powiatu kutnowskiego za rok 2004”, tom VI, TPZK, Kutno 2005 r.

31.  Jan Józefecki, Piotr Stasiak, „Krośniewice. Dzieje miasta i okolicy (od średniowiecza do 1945 r.)”, TPZK, Krośniewice 2005 r.

32.  „Kutnowskie Zeszyty Regionalne” tom X, TPZK, Kutno 2006 r. 

33.  „Bibliografia powiatu kutnowskiego za rok 2005”, tom VII, TPZK, Kutno 2006 r.

34.  „Bibliografia powiatu kutnowskiego za rok 2006”, tom VIII, TPZK, Kutno 2007 r.

35.  „Kutnowskie Zeszyty Regionalne” tom XI, TPZK, Kutno 2007 r.    

36.   „Kutnowskie Zeszyty Regionalne” tom XII, TPZK, Kutno 2008 r.                               

37.  „Bibliografia powiatu kutnowskiego za rok 2007”, tom IX, TPZK, Kutno 2008 r.

38.  Praca zbiorowa, „Bez tytułu… ?”, TPZK, Kutno 2009 r.

39.   „Kutnowskie Zeszyty Regionalne” tom XIII, TPZK, Kutno 2009 r. 

40.   „Bibliografia powiatu kutnowskiego za rok 2008”, tom X, TPZK, Kutno 2009 r.

41.  „Bibliografia powiatu kutnowskiego za rok 2009”, tom XI, TPZK, Kutno 2010 r.

42.  „Kutnowskie Zeszyty Regionalne” tom XIV, TPZK, Kutno 2010 r.

43.  „Kutnowskie Zeszyty Regionalne” tom XV, TPZK, Kutno 2011 r.    

44.   „Bibliografia powiatu kutnowskiego za rok 2010”, tom XII, TPZK, Kutno 2011 r.

45.  Praca zbiorowa, „Gdy dziadkowie byli dziećmi…”, TPZK, Kutno 2011 r.

46.  Redakcja Karol Koszada, praca zbiorowa, „40 lat Towarzystwa Przyjaciół Ziemi Kutnowskiej 1972-2012”, TPZK, Kutno 2012 r.

47.  „Bibliografia powiatu kutnowskiego za rok 2011”, tom XIII, TPZK, Kutno 2012 r.

48.  „Kutnowskie Zeszyty Regionalne” tom XVI, TPZK, Kutno 2012 r.

49.  „Bibliografia powiatu kutnowskiego za rok 2012”, tom XIV, TPZK, Kutno 2013 r.

50.  „Kutnowskie Zeszyty Regionalne” tom XVII, TPZK, Kutno 2013 r.

51.  Kazimierz Ciążela, „Rymowanki z przesłaniem… i bez też…”, TPZK, Kutno 2013 r.

52.  „Bibliografia powiatu kutnowskiego za rok 2013”, tom XV, TPZK, Kutno 2014 r.

53.   „Kutnowskie Zeszyty Regionalne” tom XVIII, TPZK, Kutno 2014 r.

54.  Tadeusz Witkowski, „Czołowi lekkoatleci środkowej Polski”, TPZK, Kutno 2015 r.

55.  „Kutnowskie Zeszyty Regionalne” tom XIX, TPZK, Kutno 2015 r.

56.  Andrzej Latos, „Prace rewaloryzacyjne w zabytkowym parku im. Wiosny Ludów           w Kutnie”, TPZK, Kutno 2015 r.

57.  Redakcja: Maciej Kaźmierczak, Dawid Stanowski, praca zbiorowa, „Literackie Kutno. Antologia opowiadań 2015”, TPZK, Kutno 2015 r.

58.  Redakcja: Karol Koszada, Elżbieta Świątkowska, Bożena Gajewska, praca zbiorowa, „Zarys historii Żydów Ziemi Kutnowskiej”, TPZK, Kutno 2016 r.

59.  Ewa Marta Kacprzyk, „Samorząd kutnowski w latach 1990-1994. Kampania, wybory i działalność Rady Miejskiej I kadencji”, TPZK, Kutno 2016 r.

60.   „Kutnowskie Zeszyty Regionalne”, tom XX, TPZK, Kutno 2016 r.

61.  Barbara Łuczak, „Bibliografia zawartości rocznika Towarzystwa Przyjaciół Ziemi Kutnowskiej „Kutnowskie Zeszyty Regionalne” za lata 1997-2016, tomy I-XX”, TPZK, Kutno 2016 r.
                                                                                                               opracował Karol Koszada

· redakcja dnia luty 19 2017 09:48:35 · 0 komentarzy · 8 czytań · Drukuj

z kart historii TPZK

Ośrodek Dokumentacji i Badań Ziemi Kutnowskiej przy TPZK gromadzi, przechowuje, bada, opracowuje, udostępnia i popularyzuje materiały dokumentowe, ikonograficzne lub audiowizualne dotyczące Ziemi Kutnowskiej. W pierwszej kolejności opracowywane są dokumenty naszego stowarzyszenia, które w tym roku – roku jubileuszowym będziemy Państwu prezentować.

Images: LISTAZALOZYCIELITPZK  1.jpg
Images: LISTAZALOZYCIELITPZK  2.jpg
Towarzystwo Przyjaciół Ziemi Kutnowskiej, zorganizowane w 1972 r. staraniem miejscowej inteligencji, stało się kontynuatorem działań wcześniej istniejącego w Kutnie ruchu społecznego, realizującego idee regionalizmu poprzez Polskie Towarzystwo Krajoznawcze, powołane w 1911 r. i Towarzystwo Przyjaciół Kutna utworzone w 1937 r., którego działalność przerwała II wojna światowa i okupacja hitlerowska. W warunkach politycznych Polski Ludowej, po 1945 r., długo nie było możliwe reaktywowanie stowarzyszenia regionalnego o podobnym charakterze.
                         
  Images: ZAPROSZENIE BIBLIOTEKA  1.jpgImages: ZAPROSZENIEBIBLIOTEKA  2.jpg

 

 

Pierwsze założycielskie zebranie Towarzystwa Przyjaciół Ziemi Kutnowskiej, z udziałem 34 osób i pod przewodnictwem Jana Marciniaka, odbyło się 21 stycznia 1972 r. w Miejskiej Bibliotece Publicznej, stanowiącej siedzibę TPZK przez następne dziesięć lat. Wyłoniono wówczas Komitet Organizacyjny, przekształcony trzy miesiące później w Zarząd, po zatwierdzeniu statutu 21 kwietnia 1972 r. i wpisaniu Towarzystwa do rejestru stowarzyszeń województwa łódzkiego. Towarzystwo Przyjaciół Ziemi Kutnowskiej zostało zarejestrowane przez Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Łodzi w dniu 21 kwietnia 1972 r.  Jego założycielami, zarazem pierwszymi kutnowskimi regionalistami, była grupa kutnowskiej inteligencji, przede wszystkim: nauczyciele, prawnicy, muzealnicy, bibliotekarze ponadto księgarze i lekarze. Wśród nich należy przede wszystkim wymienić: Grażynę Kin-Rzymkowską, Krystynę Brzozowską, Urszulę Macher, Franciszkę Gondek, Jadwigę Pukaczewską, Jadwigę Brodowicz, Zofię Marcinkiewicz, Wiesławę Rybczyńską, Marię i Adama Bednarków, Stefana Talikowskiego, Henryka Lesiaka, Jana Marciniaka, Stefana Pawlaka, Józefa Szymańczyka, Jana Pychińskiego, Stanisława Kurmana, Lechosława Kubiaka, Ryszarda Głogowskiego i Władysława Karczewskiego.

W pierwszych latach działalności członkowie TPZK podjęli pionierskie, na terenie Powiatu Kutnowskiego, prace nad badaniem i popularyzacją dziejów, tradycji i tożsamości swojej „małej ojczyzny". Równolegle, rozpoczęli szeroką popularyzację idei regionalizmu oraz pozyskiwali kolejnych zwolenników dla tego rodzaju działalności społecznej.

Pierwszym prezesem Towarzystwa był Stefan Talikowski (1972-1980), prawnik, literat i kolekcjoner.

Images: 11111.jpg
                                 

· redakcja dnia luty 05 2017 20:23:43 · 0 komentarzy · 58 czytań · Drukuj

Towarzystwo Przyjaciół Uniejowa obchodziło jubileusz 25-lecia swojego istnienia.

        

Images: 25lattowarzystwaprzyjacioluniejowa  2.JPG4 lutego 2017 roku  Sala Rycerska Zamku  w Uniejowie    była wypełniona po brzegi gośćmi  zaproszonymi przez TPU by wspólnie przeżywać ten piękny Jubileusz.

 

Nasze Towarzystwo reprezentowane było przez wiceprezesa TPZK dr n. med. Karola Koszadę oraz przez skarbnika Towarzystwa dr n. med. Elżbietę Świątkowską.

 



Prezes TPU Urszula Urbaniak otrzymała Medal Zasłużony dla Kultury Polskiej nadany przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Medal  Aleksandra Patkowskiego.

 Medal Patkowskiego został przyznany przez  Kapitułę  Medalu Rady Krajowej Ruchu Stowarzyszeń Regionalnych Rzeczypospolitej Polskiej  na wniosek zarządu TPZK.  W imieniu  Rady Krajowej RSRRP medal wręczał Jarosław Stulczewski.

 
Images: 25lattowarzystwaprzyjacioluniejowa  3.JPG






Images: 25lattowarzystwaprzyjacioluniejowa 1.JPG


Medal pamiątkowy poświęcony  Aleksandrowi Patkowskiemu – twórcy regionalizmu polskiego był  dwudziestym dziewiątym już medalem staraniem TPZK wybitym w Mennicy Państwowej S.A. w Warszawie 28 maja 2001roku.  Decyzją uczestników VII Kongresu Regionalnych Towarzystw Kultury w Gorzowie w 2002 roku  medal im. Aleksandra Patkowskiego stanowi najwyższe odznaczenie za zasługi dla polskiego regionalizmu.

 

Gratulujemy  naszemu zaprzyjaźnionemu Stowarzyszeniu wspaniałych osiągnięć i życzymy, by wyzwanie jakiego się podjęli – opracowanie dziejów Uniejowa  -  udało się w pełni!

 

 

 

Aleksander Patkowski (1890-1942)   zwany jest „ojcem regionalizmu polskiego”.  Był propagatorem idei otwartego, aktywnego społeczeństwa obywatelskiego, pedagogiem i pisarzem. Urodził się 4 marca 1890 roku w Ożarowie na Ziemi Sandomierskiej. Dzieciństwo i młodość spędził w Sandomierzu. Wzrastał w rodzinie o tradycjach inteligencko - ziemiańskich zdominowanych nurtem świadomego patriotyzmu. W Sandomierzu ukończył progimnazjum rosyjskie, ale maturę zdobył w cenionym, prywatnym gimnazjum polskim Pawła Chrzanowskiego w Warszawie. Na dwóch znakomitych uniwersytetach; lwowskim i krakowskim studiował klasykę, anglistykę i polonistykę. Po uzyskaniu dyplomu wrócił do rodzinnego Sandomierza i z miejsca przystąpił do organizowania gimnazjum polskiego. Uczył w nim do 1923 roku zyskując opinię wybitnego nauczyciela i wychowawcy. W 1923 roku Aleksander Patkowski wraz ze swoją żoną Zofią przeniósł się do Warszawy, do pracy w Towarzystwie Urządzeń Szkolnych i Laboratoryjnych „Urania". W 1928 roku podjął pracę w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Równocześnie kierował biblioteką tego ministerstwa. Podczas wojny uczył na tajnych kompletach, wiele pisał. 12 stycznia 1941 roku został aresztowany przez gestapo i uwięziony na Pawiaku. Zginął 22 marca 1942 roku w  obozie  Auschwitz –Birkenau. 

 Aleksander Patkowski miał przyjaciół we wszystkich środowiskach społecznych. Przyjaźnił się ze Stefanem Żeromskim, Aleksandrem Janowskim, Franciszkiem Bujakiem, Stanisławem Truguttem, Mieczysławem Limanowskim. Szczególna zażyłość łączyła go ze Stefanem Żeromskim.

Patkowski stworzył polską odmianę regionalizmu jako szczególnego rodzaju ruchu umysłowego mającego na celu rozwój kulturalny, gospodarczy i społeczny prowincji, ruchu zrodzonego z umiłowania ziemi rodzinnej, z szacunku dla jej historii, tradycji i jej mieszkańców. Ten wybitny regionalista  w myśl hasła: od poznania swojego regionu, do poznania swojego kraju, krzewi idee krajoznawstwa i regionalizmu. To z jego inicjatywy zwołano I Polski Kongres Regionalizmu.

· redakcja dnia luty 05 2017 16:55:46 · 0 komentarzy · 52 czytań · Drukuj

dotarła do nas smutna wiadomość

 

       Images: 7777.jpg               Nie umiera ten, kto trwa w sercach i pamięci naszej
                                                                             /.../
 

    

Z ogromnym   smutkiem żegnamy    

zmarłego 28 stycznia 2017 roku                                             

ś.p.  Anatola   Jana  Omelaniuka

Wielkiego Serca Regionalistę, Nestora regionalistyki polskiej,

Honorowego Przewodniczącego Rady Krajowej   Ruchu Stowarzyszeń Regionalnych RP,

Orędownika  edukacji regionalnej,

 Autora  i redaktora  licznych publikacji z zakresu regionalizmu    i edukacji regionalnej.

                               


                             Rodzinie i  Bliskim  

                                wyrazy głębokiego współczucia i słowa otuchy 

                         składa zarząd i członkowie

                            Towarzystwa Przyjaciół Ziemi Kutnowskiej

 


 

To ogromna strata dla całego ruchu regionalistycznego w Polsce. Anatol Jan Omelaniuk w latach 1981-2002 była przewodniczącym Rady Krajowej Regionalnych Towarzystw Kultury, a następnie honorowym przewodniczącym Ruchu Stowarzyszeń Regionalnych RP.

      Anatol Jan Omelaniuk urodził się 10 sierpnia 1932 r. w nadbużańskiej wsi Neple koło Terespola, w byłych posiadłościach Niemcewiczów i Kierbedziów. W dzieciństwie wychowywał się w rodzinie dwuwyznaniowej. Mama wyznania rzymskokatolickiego, ojciec prawosławnego. W domu rodzinnym panowała atmosfera tolerancji i szacunku dla odmienności narodowej i kulturowej. Rodzice rozwijali duchowość opartą na wartościach chrześcijańskich i miłości do ojczyzny. Ojciec w czasie okupacji niemieckiej został pobity przez gestapo za ukrywanie najstarszej córki przed wyjazdem na przymusowe roboty do Rzeszy. Zmarł w 1943 r. mając 60 lat. Mama ze starszym rodzeństwem zajmowała się gospodarstwem do 1958 r., następnie zamieszkała w Kielcach i Wrocławiu.
      Anatol Jan Omelaniuk edukację szkolną rozpoczął na tajnych kompletach. W tej formie edukacyjnej ukończył I-III klasę szkoły powszechnej. Do następnych klas chodził już po II wojnie światowej. W 1953 r. uzyskał maturę w Państwowym Liceum Pedagogicznym w Leśnej Podlaskiej wraz z dyplomem przodownika nauki. Następnie studiował filozofię na Wydziale Filozoficzno-Społecznym Uniwersytetu Warszawskiego uczestnicząc w seminariach prof. Tadeusza Kotarbińskiego w zakresie semantyki i prakseologii.
      Od wczesnej młodości należał do organizacji społecznych. W czasie studiów działał w Zrzeszeniu Studentów Polskich. Pełnił funkcję kierownika Wydziału Kultury Rady Uczelnianej ZSP na Uniwersytecie Warszawskim. Była to kontynuacja aktywnego uczestnictwa w kulturze zapoczątkowana już w szkole podstawowej w Terespolu. Tam brał udział w teatrze szkolnym, a w Liceum Pedagogicznym w Leśnej przez cztery lata był członkiem zespołu tanecznego. W ZSP był też pełnomocnikiem Rady Naczelnej do spraw łączności kulturalnej miasta ze wsią i studenckich brygad żniwnych.
      Pracę zawodową rozpoczął w 1955/1956 jako nauczyciel w Państwowym Liceum Pedagogicznym w Rembertowie k. Warszawy, w którym uczył logiki, nauki o konstytucji i był opiekunem zajęć pozalekcyjnych i pozaszkolnych.
      W połowie 1956 r. włączył się w ruch odnowy związany z tzw. „odwilżą”, której symbolem był polski październik. Wspólnie z m.in. Józefem Lenartem, Jerzym Grotowskim i Krzysztofem Pomianem tworzył Krajowy Ośrodek Organizacyjny Rewolucyjnego Związku Młodzieży. Na początku 1957 r. był współtwórcą Związku Młodzieży Socjalistycznej. Należał przez rok do ścisłego krajowego kierownictwa ZMS. W latach 1956-1960 jako tzw. „październikowiec” uczestniczył w działaniach politycznych ZMS i PZPR w Lublinie i Kielcach. Ten okres społecznej działalności Anatola J. Omelaniuka przebiegał pod znakiem idei lewicowych i, jak u większości młodych ludzi z tego pokolenia, żywiony był nadzieją na budowę „socjalizmu z ludzką twarzą”, rzeczywistego ustroju sprawiedliwości społecznej. Rozczarowanie przyszło niebawem, kiedy to okazało się, że dla rządzącej partii idee te były jedynie parawanem dla interesów politycznych dalekich od humanizmu, za to służyły pogłębianiu zależności od potężnego i bezwzględnego sąsiada. W 1960 r. z etykietą „rewizjonisty” zakończył działalność partyjno-polityczną. Etykieta ta przyczyniła się w przyszłości do pomijania bohatera tej opowieści w awansach zawodowych, nie przeszkodziła jednak w realizacji życiowego programu służenia ludziom i zbiorowościom poprzez aktywność społecznikowską, edukacyjną i kulturalną.

            W roku 1960 rozpoczął w Wojewódzkim Domu Kultury w Białymstoku zawodową działalność kulturalną. W listopadzie 1961 r. przeniósł się do Wrocławia, gdzie zajął się poradnictwem kulturalnym i kształceniem pracowników kultury. W latach 1961-1968 był kierownikiem Ośrodka Oświatowo-Metodycznego w Wojewódzkim Domu Kultury, a w latach 1968-1973 zastępcą dyrektora Wrocławskiego Ośrodka Kultury. Równolegle przez 35 lat pracował w Państwowym Studium Kulturalno-Oświatowym i Bibliotekarskim we Wrocławiu jako wykładowca dwóch przedmiotów: polskie tradycje kulturalne i metodyka działalności kulturalno-oświatowej. Był też wykładowcą w Ośrodkach Dydaktycznych w Legnicy i w Wałbrzychu, Państwowego Studium Oświaty i Kultury Dorosłych w Warszawie i w Instytucie Pedagogiki Uniwersytetu Wrocławskiego, ucząc studentów prakseologicznych podstaw edukacji kulturalnej. W różnych szkołach przygotowujących kadry dla kultury przepracował 45 lat.

          Od czasów uczniowskich i studenckich do lat ostatnich został wierny społecznemu ruchowi kulturalnemu. Łącznie był 55  lat  członkiem, a od  35  lat pełni funkcje we władzach Dolnośląskiego Towarzystwa Społeczno-Kulturalnego (DTR). Od 1973 r. przez 24 lata pełnił funkcją wiceprezesa Zarządu Regionalnego i dyrektora biura DTSK. Od 1998 r. piastuje funkcję prezesa DTSK, a potem prezesa honorowego. Swoją działalnością przyczynił się do masowego rozwoju regionalnych stowarzyszeń kulturalnych na Dolnym Śląsku, powstania Wydawnictwa DTSK „Silesia” oraz utworzenia Ośrodka Regionalizmu Dolnośląskiego. Inicjował i uczestniczył w publikacji ok. 300 książek i kilkuset artykułów o tematyce dolnośląskiej i wrocławskiej.

          Od 1981 do 2002 r. (z dwuletnia przerwą w czasie stanu wojennego) był przewodniczącym Rady Krajowej Regionalnych Towarzystw Kultury. W tym czasie podwoiła się liczba stowarzyszeń regionalnych w Polsce. Zorganizowano ok. 200 konferencji dla regionalistów polskich i wydano ok. 100 książek w serii biblioteki wydawnictw regionalnych. Od 2002 r. jako inicjator powstania Ruchu Stowarzyszeń Regionalnych Rzeczpospolitej Polskiej był przewodniczącym Rady Krajowej Ruchu, a następnie jego przewodniczącym honorowym.

           Od 1977 r. był członkiem zespołów doradczych kolejnych ministrów kultury. Od 1981 r. współpracuje z Krajowym Duszpasterstwem Środowisk Twórczych Episkopatu Polski. Jako lider regionalistów polskich był w rządzie Jana Krzysztofa Bieleckiego i Waldemara Pawlaka członkiem zespołu rządowego ds. podziału administracyjnego kraju. Będąc zwolennikiem powiatów i dużych województw-regionów podejmował i inspirował liczne działania służące ich kreowaniu.

           We Wrocławiu od połowy lat 60. związał się z polskim ruchem ludowym. Był przez 20 lat członkiem Komisji Nauki i Kultury Naczelnego Komitetu ZSL i przewodniczącym Komisji Kultury i Nauki WK ZSL we Wrocławiu. Na początku lat 90. brał udział w tworzeniu PSL, w którym przez dwa lata pełnił funkcje wiceprezesa Zarządu Wojewódzkiego. Następnie wycofał się z czynnej działalności partyjnej.
      Ponad 50 lat zajmował się działalnością publicystyczną i redakcyjną. Była to kontynuacja współpracy z czasopismem „Po prostu”. Był w latach 1962-1990 redaktorem naczelnym kwartalnika „Kultura Dolnośląska”, a od 1995 r. czasopisma „Dolny Śląsk”. Jest autorem ponad 80 artykułów na temat kultury i regionalizmu. Jest też redaktorem 14 książek. Pod jego redakcją ukazały się m.in. prace zbiorowe Kultura na wsi, Krajowy Kongres Kultury Wsi, Ruch Regionalny a integracja europejska, Być narodowi pożytecznym, Edukacja regionalna młodzieży w rodzinie, szkole, środowisku. Jest autorem dwóch książek: Z regionalizmem w XXI wiek oraz Regionalizm na przełomie tysiąclecia. Był koordynatorem prac redakcyjno-wydawniczych i redaktorem księgi Kongres Kultury Polskiej – 2000.
      Jego działalność zawodową oraz społecznikowską aktywność wielokrotnie nagradzano. Za pracę pedagogiczną otrzymał Medal Komisji Edukacji Narodowej i odznakę „Za Zasługi dla Oświaty”. Za długoletnią działalność kulturalną wyróżniono go odznaką „Zasłużony Działacz Kultury” i „Zasłużony dla Kultury Polskiej” oraz nagrodą państwową w 1998 r. A także uhonorowano go odznaczeniami państwowymi: Srebrnym i Złotym Krzyżem Zasługi oraz Kawalerskim i Komandorskim Krzyżem Orderu Odrodzenia Polski. Za społeczną działalność w regionie otrzymał odznaki: „Budowniczy Wrocławia”, „Złotą Odznakę Zasłużonego dla Dolnego Śląska” i „Zasłużony dla Województwa Wrocławskiego”. Wyróżniono go także srebrnym pierścieniem za zasługi dla archidiecezji wrocławskiej oraz medalem 300-lecia Papieskiego Wydziału Teologicznego. Otrzymał też Odznakę Tysiąclecia, Medal „Za Zasługi dla Obronności Kraju”, Złoty Medal Opiekun Miejsc Pamięci Narodowej.
      Powyższa lista dokonań i zasług jest oczywiście dalece niepełna. Wypełnić ją mogłaby tylko prezentacja wszystkich treści, które wpisane były w przedsięwzięcia inicjowane i realizowane przez Anatola J. Omelaniuka oraz zespoły, którymi kierował. Do tych przedsięwzięć należy zaliczyć dziesiątki ognisk oświatowych i izb regionalnych powstałych w dolnośląskich wsiach i miasteczkach, niezliczone koncerty i wieczory literacko-artystyczne, konferencje naukowe i popularno-naukowe dla różnych środowisk ruchu regionalistycznego (nauczycieli, historyków, księży, pracowników muzealnych, młodzieży etc.), festiwale i przeglądy, wspieranie towarzystw regionalnych i lokalnych w ich działaniach, życzliwa gotowość w niesieniu pomocy w sprawach programowych, organizacyjnych, wydawniczych.
      Obszarem, na którym działalność programowa i animacyjna Anatola Omelaniuka przyniosła najwięcej korzyści społecznych, jest – oczywiście – regionalizm. Dzięki jego staraniom programowym i organizacyjnym polski ruch regionalistyczny stał się autonomiczny i wolny od nacisków ideologiczno-politycznych jeszcze przed 1981 r., on też wytrwale dążył, aby i po 1989 r. regionalizm nie był łączony z żadnymi opcjami politycznymi i żeby jednoczył wszystkich miłośników małych ojczyzn niezależnie od światopoglądu, wyznania, poglądów politycznych, pochodzenia etnicznego. Wartością nadrzędną było dla niego dobro wszystkich wspólnot lokalnych i regionalnych, które – dzięki aktywności regionalistów – składają się na pomyślność całej ojczyzny. Temu dobru miała służyć realizacja pryncypiów zapisanych w Karcie Regionalizmu Polskiego, uchwalonej na V Kongresie Regionalnych Towarzystw Kultury we Wrocławiu w 1994 r. z jego inicjatywy przez zespół, którym kierował.
      Nieocenione zasługi ma Anatol Omelaniuk w zaszczepianiu miłości do małych ojczyzn i propagowaniu wiedzy o regionach. Przyczynił się walnie do powstania programu MEN „Edukacja regionalna – dziedzictwo kulturowe w regionie”, a do najbardziej udanych inicjatyw związanych z realizacją tego programu były organizowane w Obornikach Śląskich szkoły letnie dla młodych nauczycieli prowadzących w szkołach edukację regionalną.  Dzięki tej inicjatywie wielka liczba szkół pozyskała kadrę dobrze przygotowaną do realizacji programu edukacji regionalnej.

         W latach 1980/81 działał jako sekretarz w Regionalnym Komitecie Porozumiewawczym Związków Twórczych i Stowarzyszeń Naukowych. Brał udział w Konwersatorium Doświadczenie i Przyszłość. Był współautorem raportu o stanie kultury we Wrocławiu i na Dolnym Śląsku. Uczestniczył w przerwanym przez wprowadzenie stanu wojennego Kongresie Kultury Polskiej w grudniu 1981 r.

          Był też Anatol Jan Omelaniuk inicjatorem i współorganizatorem dwóch wielkich wydarzeń, które zjednoczyły naukowców, społeczników, praktyków i artystów w namyśle nad stanem kultury w okresie transformacji ustrojowej. Pierwsze z tych wydarzeń dotyczyło szczególnie dotkliwie odczuwanej zapaści kulturalnej w społecznościach wiejskich. Donośny głos w sprawie rozwoju kultury  na polskiej wsi padł z trybuny Krajowego Kongresu Kultury Wsi zorganizowanego na Jasnej Górze w 1997 r. Przed Kongresem przygotowano Raport o stanie kultury na wsi polskiej. Niestety, głos ten nie został wysłuchany przez polityków i sfery rządzące, choć wystąpienia kongresowe brzmiały bardzo donośnie.
      Drugie wydarzenie, które zaistniało z jego inicjatywy i przy ogromnym wkładzie własnej pracy, był Kongres Kultury Polskiej – 2000. Pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Komitetu Organizacyjnego Kongresu, zabiegał o wsparcie środowisk twórczych i naukowych, pozyskał do udziału w Kongresie wielu wybitnych uczonych, artystów, animatorów kultury, dziennikarzy. Ten Kongres pokazał, że krajowe środowiska kulturalne są zdolne do samoorganizacji, podejmowania społecznych inicjatyw, pozyskiwania sojuszników dla idei rozwoju kultury w wielu środowisk. Kongres sformułował liczne i doniosłe dla polskiej kultury problemy i postulaty pod adresem władz ustawodawczych i wykonawczych. Wiele z tych problemów czeka nadal na rozpatrzenie, a stan kultury polskiej nadal domaga się pogłębionej refleksji i rozstrzygnięć prawno-organizacyjnych.
      W tych wszystkich działaniach był Anatol Jan Omelaniuk wierny wyznawanym ideałom i wartościom oraz konsekwentny w dążeniu do wyznaczonych celów. Pomagała mu w tym nie tylko bogata i otwarta na wyzwania osobowość, ale też umiejętność zjednywania ludzi, gotowość do niesienia pomocy we wszystkich wymiarach społecznikowskiej aktywności, serdeczny i ciepły stosunek do wszystkich, których spotyka na swojej drodze. Regionaliści polscy, a w szczególności dolnośląscy stracili w Nim wypróbowanego Przyjaciela, Doradcę, Mistrza i Przewodnika w działalności społecznej. Był bowiem Anatol ich prawdziwym  Przywódcą. Będzie nam Go bardzo brak.

Msza żałobna w intencji zmarłego odprawiona zostanie w środę 1 lutego o godz. 18.00 w kościele pw. św. Michała Archanioła przy ul. B. Prusa we Wrocławiu. Ostatnie pożegnanie nestora i wybitnego polskiego regionalisty odbędzie się we wtorek 7 lutego o 10.00 na cmentarzu Osobowickim we Wrocławiu.

                                                     Wykorzystano tekst ze strony http://dtr-dtsk.pl/index.php/2017/01/28/zmarl-anatol-jan-omelaniuk/ 

 

 

 

 

 

 

· redakcja dnia styczeń 28 2017 19:16:34 · 0 komentarzy · 86 czytań · Drukuj

Symbolem pamięci o Ofiarach Holokaustu jest zapalona świeca.

Images: GETTOKONSTANCJA 2017 STYCZEN.JPG27 stycznia obchodzony jest na całym świecie jako Międzynarodowy  Dzień Pamięci o Ofiarach Holokaustu. Data ta została wybrana nieprzypadkowo. 27 stycznia 1945 roku wojska radzieckie otworzyły bramy KL Auschwitz i wyzwoliły obóz.

 

W październiku 2002 r. ministrowie edukacji państw członkowskich Rady Europy uchwalili rezolucję, na mocy której Dzień Pamięci o Holokauście powinien być obchodzony we wszystkich szkołach państw członkowskich tej organizacji. Ponadto w czasie 60. Sesji Plenarnej Zgromadzenia Ogólnego w listopadzie 2005r. Organizacja Narodów Zjednoczonych zdecydowała o ustanowieniu dnia 27 stycznia Międzynarodowym Dniem Pamięci o Ofiarach Holokaustu i zobowiązała państwa członkowskie do opracowania programów edukacyjnych mających na celu przekazanie pamięci o tej tragedii przyszłym pokoleniom.

Podczas Dnia Pamięci o Ofiarach Holokaustu organizowane są uroczystości na międzynarodowych, krajowych, regionalnych i lokalnych forach, które mają na celu upamiętnienie ofiar Zagłady.

Upamiętnianie tego dnia  na celu mobilizować narody, aby podtrzymać pamięć i edukację na temat Holocaustu, by zagłada podczas II wojny światowej była dla wszystkich ludzi przestrogą przed nienawiścią, rasizmem i uprzedzeniami.

Termin holocaust (łac. holocaustum) oznacza całopalenie. Nawiązuje on do masowych mordów dokonanych przez hitlerowców przede wszystkim na Żydach w czasie II wojny światowej. W nomenklaturze nazistowskiej określano te działania jako „kwestię żydowską", a plan zbrodni realizowanych w hitlerowskich obozach koncentracyjnych nazywano terminem  „ostateczne rozwiązanie".

Symbolem pamięci o Ofiarach Holokaustu jest   zapalona świeca.

Zarząd Towarzystwa Przyjaciół Ziemi Kutnowskiej  o godz. 18.oo zapalił świece pod murem getta „Konstancja” przy ul. Mickiewicza w Kutnie, gdzie podczas  okupacji hitlerowskiej więziono ponad 7 tysięcy Żydów  - mieszkańców Kutna, których następnie przewieziono do obozu zagłady  Kulmhoff w Chełmnie nad Nerem i zamordowano. W ten skromny sposób już drugi rok włączamy się w obchody Międzynarodowego  Dnia  Pamięci o Ofiarach Holokaustu.

 

 

 

Images: ONZ 27 stycznia 2017.jpg
Międzynarodowy Dzień Pamięci o Ofiarach Holokaustu
pod hasłem „Edukacja dla lepszej przyszłości”
Przesłanie Sekretarza Generalnego ONZ
27 stycznia 2017 r.


Dzisiaj pragniemy uhonorować ofiary Holokaustu, który jest nieporównywalną z jakąkolwiek inną tragedią w historii ludzkości.

 

 

Świat ma obowiązek pamiętać o tym, że Holokaust to systematyczne działanie i próba wyeliminowania ludności Żydowskiej i dużo innych ludzi.

 

Niebezpiecznym błędem byłoby myślenie o Holokauście, że jest on po prostu rezultatem szaleństwa grupy nazistowskich zbrodniarzy. Wbrew przeciwnie, Holokaust to kulminacja wieków nienawiści, obwiniania i dyskryminowania Żydów, tego, co teraz nazywamy antysemityzmem.

Niestety, antysemityzm nadal trwa i jest to zaprzeczeniem naszych zobowiązań. Zauważamy także niebezpieczny wzrost ekstremizmu, ksenofobii, rasizmu i antymuzułmańskiej nienawiści. Powróciła nieracjonalność i nietolerancja.

 

To wszystko jest całkowitym zaprzeczeniem powszechnych wartości zapisanych w Karcie Narodów Zjednoczonych i Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka.

 

Nie możemy pozostać niemi lub patrzeć z obojętnością na ludzkie cierpienie.
 
Zawsze musimy chronić osoby bezbronne, a prześladowców postawić przed obliczem sprawiedliwości.

Tegoroczne hasło obchodów podkreśla: lepsza przyszłość zależy od edukacji.
 
Miniony dwudziesty wiek był pełen okropieństw, w dwudziestopierwszym wieku nie powinno być miejsca dla braku tolerancji. Gwarantuję Wam, że jako sekretarz generalny ONZ będę stał na czele walki z antysemityzmem i wszelkimi innymi formami nienawiści.

Budujmy przyszłość pełną godności i równości dla wszystkich ludzi - w ten sposób uhonorujemy ofiary Holokaustu, o których nigdy nie zapomnimy.
 

- See more at: http://www.unic.un.org.pl/sg-na-temat-dni/miedzynarodowy-dzien-pamieci-o-ofiarach-holokaustu-przeslanie-sekretarza-generalnego-onz-27-stycznia-2017-r/3054#sthash.exH2nzYD.dpuf

 

 

 

 

 

 

 

· redakcja dnia styczeń 27 2017 21:05:35 · 0 komentarzy · 86 czytań · Drukuj

zostaw 1% Twojego podatku za Ziemi Kutnowskiej

         

                       i wesprzyj działalność statutową TPZK


        Towarzystwo Przyjaciół Ziemi Kutnowskiej działa od  czterdziestu pięciu lat na rzecz Ziemi Kutnowskiej i jej mieszkańców. Zarząd i członkowie stowarzyszenia pracując społecznie działają m.in.  na rzecz ratowania starych, zabytkowych grobów na Cmentarzu Parafialnym w Kutnie (od 14 lat), opracowują i wydają drukiem Kutnowskie Zeszyty Regionalne (od 20lat), prowadzą edukację regionalną dzieci i młodzieży itp.

 Towarzystwo Przyjaciół Ziemi Kutnowskiej od 2004 roku posiada status Organizacji Pożytku Publicznego.

 
         Zwracamy się do naszych członków i sympatyków  o przekazanie 1% podatku od osób fizycznych na rzecz TPZK 

                                                                         Nr  KRS: 0000145630    


 Taka forma wsparcia nic nie kosztuje, a nasze stowarzyszenie z Waszych kilkunastu złotych przekazanych przy rozliczaniu PIT-a  będzie mogło stabilnie prowadzić działania statutowe…

 

                                                                                 Licząc na Wasze poczucie wspólnoty  z TPZK

                                                                                 pozostajemy  z szacunkiem

                                                                                 Zarząd TPZK

· redakcja dnia styczeń 25 2017 23:09:55 · 0 komentarzy · 87 czytań · Drukuj

Jan Nowak Jeziorański z tajną misją w Kutnie

    

              Poniżej prezentujemy  fragment artykułu Urszuli Weber-Król (Stowarzyszenie „Blisko dziecka” Żychlin)  i Henryka Lesiaka  (TPZK Kutno) „Jan Nowak Jeziorański z tajną misją w Kutnie”. Artykuł ukazał się w XX tomie Kutnowskich Zeszytów Regionalnych. Zachęcamy do sięgnięcia po rocznik i przeczytania całego artykułu…

 

                                                       

          W życiorysie i losach Jana Nowaka, opisanych w książce „Kurier z Warszawy”, znajdujemy  wspomnienia łączące się z miastem Kutno, który był najsłynniejszym kurierem Akcji „N”. Akcja ta polegała na fabrykowaniu przez polskie podziemie, fałszywych niemieckich pism i ulotek. Celem było obniżanie morale żołnierzy niemieckich. Druki miały za zadanie siać wśród hitlerowskich szeregów zwątpienie, bunt, niewiarę w potęgę Niemiec. Rzesza i front wschodni stanowiły dla „Akcji N” najważniejsze cele: działanie  psychologiczne na armię i ludność niemiecką. Zaznaczyć trzeba, że człowiekiem, który pierwszy wpadł na pomysł uruchomienia propagandy antyniemieckiej był generał Stefan Rowecki.

         Z  tą akcją wiąże się  tajna misja Jana Jeziorańskiego w Kutnie. W początkach czerwca 1942 roku podjął się zadania zorganizowania regularnego przerzutu bibuły „N” na ziemie przyłączone do Rzeszy i zbudowania tam sieci kolportażu. Pod fałszywą tożsamością przyjaciela z czasów dzieciństwa Jana Kwiatkowskiego, po raz pierwszy jako kurier udał się do Kutna. Przebrany w mundur kolejarza Ostbahnu, zaopatrzony w legitymację pracownika warsztatów kolejowych na Bródnie wyruszył z Warszawy.

„…Żbik” wsadził mnie do pociągu jadącego do Kutna, pierwszej stacji po drugiej stronie granicy Generalnej Guberni. Miałem tam zatrzymać się na noc u córki miejscowego kolejarza, Reginy Celmer i wyruszyć do Poznania następnego dnia. Kutno, jako stacja graniczna, miała dla nas na przyszłość szczególne znaczenie. Chodziło o założenie u Celmerówny punktu zaczepienia i meliny…”.

         Pociąg był przepełniony szmuglerami żywności. Panował niesamowity ścisk i zaduch, mimo otwartych okien. W Jackowicach wszyscy pasażerowie z walizami i plecakami wysiedli. Jan pozostał jedynym pasażerem pociągu.

„…Za kilkanaście minut sam jeden stanę po raz pierwszy w obliczu niemieckich Grenzschutzów z fałszywymi dokumentami w ręku i torbą, na której dnie schowany był najbardziej kompromitujący materiał – bibuła „enowa”. (…) Zapadał już zmierzch. Jechałem w pierwszym wagonie za lokomotywą i nagle wydało mi się, że spod kół wyskakują i staczają się z nasypu jakieś duże, nieforemne bryły. (…). To maszynista albo jego pomocnik zrzucali z węglarki bryły węgla, a ktoś je tam później zbierał. Cóż, każdy musi żyć, strawę przyrządzić i chałupę w zimie ogrzać, a Niemcy dają polskiej ludności bardzo mały przydział opału…”.

Pierwsze chwile w Kutnie były mocno denerwujące.

„…Było już ciemno, gdy pociąg zatrzymał się na stacji. Wysiadłem sam jeden. Na drugim końcu peronu był drewniany barak i wyjście oświetlone mocnym reflektorem. Stał przy nim rozkraczony gestapowiec, obok niego podoficer Grenzschutzu. Rozkazującym ruchem ręki przywołał mnie do siebie. Moje kroki rozlegały się głośno na pustym peronie. Wtórowały im mocne uderzenia serca.(…) Gestapowiec obejrzał w milczeniu legitymację, później przepustkę i Urlaubschein. Jednym rzutem oka porównał mnie z fotografią, bez słowa oddał dokumenty i tym samym rozkazującym ruchem kazał iść dalej…”.

           Fałszywy Jan Kwiatkowski skierował się do domu rodziny Celmerów. Mieszkali bardzo blisko dworca kolejowego, przy ulicy Kochanowskiego 12.

          Relacja Jana z pobytu u Celmerów uświadamia zagrożenia jakie niosła konspiracja w Rzeszy: „…Stary był na służbie. Po wymianie haseł z dziewczyną od razu poczuliśmy się tak, jakbyśmy znali się od lat. Już po pierwszych słowach zrozumiałem, że po przekroczeniu granicy Reichu znalazłem się na innej planecie. Tam w Warszawie i w Generalnej Guberni gubiliśmy się w tłumie, żyliśmy we własnym świecie, do którego okupant nie miał dostępu. Tu każdy stykał się z nim na co dzień i żył w stanie bezpośredniego zagrożenia. Już w tym domku kolejarza wyczuwało się atmosferę terroru. Celmerównie usta się nie zamykały. Opowiadała o wysiedleniach, aresztowaniach i egzekucjach. W małym mieście, gdzie wszyscy znali się od dziecka, dotykały one ludzi daleko bardziej bezpośrednio niż nas tam, w Warszawie. Ot, na przykład, kilka dni temu przyłapano dwóch młodych kolejarzy na kradzieży żywności z pociągu towarowego. Wymawiała ich imiona zdrobniale, pewno chodziła z nimi do szkoły albo na zarobek.

Cóż, że kradli – mówiła – każdy musi żyć. A tu zaraz szkopy wywiesili plakaty, że w środę będą ich wieszać. Wyleciałam na ulicę. Widziałam, jak ich wieźli, ręce mieli związane do tyłu. Tak się patrzyli, jakby już nie widzieli, co się dookoła dzieje. Pobiegłam na plac, już było po nich, już wisieli.

Na wysłuchiwaniu tych ponurych opowiadań zeszło pół nocy. Rano zostawiłem Reginie drobiazgowe instrukcje na przyszłość, umówiłem hasła i ruszyłem do Poznania…”.    

          W żadnym z historycznych lokalnych źródeł tego spotkania nie zanotowano. Nie ma ich nazwiska we wspomnieniach wojennych kutnowskich kolejarzy.

           Losy Celmerów i garść informacji o Reginie Celmer poznajemy dzięki wzmiance w „Powiatowym Życiu Kutna". Rodzice Reginy, Stanisław Celmer i jego żona Michalina z Zarów, przybyli do Kutna z Łodzi - w 1918 roku, kiedy Polska odzyskała niepodległość. W tym czasie węzeł kolejowy w Kutnie był intensywnie rozbudowywany i chętnie zatrudniano ludzi z doświadczeniem w pracy na kolei. Stanisław  Celmer (1887-1969) został kutnowskim kolejarzem, pracował w nastawni. Dwadzieścia lat później, w okresie okupacji niemieckiej, wykazał się niezwykłym bohaterstwem. Z narażeniem życia niósł pomoc polskiemu podziemiu w przekraczaniu granicy między Generalną Gubernią a Rzeszą. W działania konspiracyjne zaangażowała się również jego córka.

         Gdy Regina Celmer poznała Jana Jeziorańskiego była młodą, dwudziestoletnią dziewczyną, która działała w konspiracji. Zamieszkanie blisko dworca sprzyjało tajnym kontaktom. Ponoć wszelkie tajemne dokumenty trzymano w specjalnym schowku kaflowym, okrytym blachą, niedaleko przy kominie. Dziś wiemy o tym dzięki panu Andrzejowi Olewnikowi[6], który podzielił się fragmentem relacji pana Jerzego Szurzeca z września 1991 roku:

„... Niedaleko dworca mieszkał Celmer, kolejarz. W wojnę pomagał komu mógł, chociaż sami nie mieli lekko. Byłem raz po wojnie w jego starym mieszkaniu.(...) O, grali Niemcom na nosie!  W tym domu mieli starą skrytkę w ścianie przy piecu. Taka nieduża. (...) Niby tajna a wszyscy tam o niej wiedzieli. Otwierało się ją przesuwając zapadkę pomiędzy kaflami w podstawie pieca. Nikt by nie znalazł...”. 

           Już po wojnie, przeprowadziła się na ulicę Zamenhofa 2. Kilka lat przed śmiercią kutnowskiej konspiratorki, tuż po wydaniu w Polsce książki „Kurier z Warszawy”, jednemu z dziennikarzy „Powiatowego Życia Kutna” udało się z nią skontaktować.

„…Niestety, w potoku podobnych epizodów, ten zatarł się jej w pamięci. Zresztą jak dodała, nikt wtedy się nie przedstawiał swoim imieniem i nazwiskiem…”.

          Regina Kuleczka z domu Celmer zmarła w 1997 roku w Kutnie. Pochowana jest w grobie rodzinnym Celmerów wraz z rodzicami i mężem Janem.

 

· redakcja dnia styczeń 24 2017 21:52:34 · 0 komentarzy · 87 czytań · Drukuj

zwiedzamy naszą mała i dużą ojczyznę...

ZAPRASZAMY NA WYCIECZKI KRAJOZNAWCZE

Images: ZWIEDZAMY 4.JPG10 lutego 2017 roku  - wycieczka do kopalni soli w Kłodawie

Wyjazd 8.45   zbiórka: ul. Kościuszki przy Stadionie 

Czas zwiedzania kopalni : około 2,5 godz.

Program zwiedzania:

Kopalnia soli w Kłodawie to najgłębsza w Polsce podziemna trasa turystyczna. Wycieczkowy szlak przebiega pośród pokładów unikatowej, liczącej ponad 200 mln lat, soli różowej. W Europie taka sól wydobywana jest tylko w Kłodawie. Program zwiedzania obejmuje prelekcję n/t historii powstania złóż kłodawskich oraz zastosowania soli, zjazd windą na poziom 600 m pod powierzchnią ziemi (zjazd windą z prędkością 6 m/s pozostawia człowiekowi niezapomniane wrażenia), przejście wyrobiskami korytarzowymi do podziemnej kaplicy św. Kingi - opiekunki górników solnych. Obejrzenie wyeksploatowanych komór solnych. Możliwość zobaczenia maszyn używanych w podziemnym górnictwie solnym i innych osobliwości górnictwa solnego.


Powrót do Kutna  około godz.  13.oo

 

Zapisy razem z wpłatą 40zł  w terminie do końca stycznia 2017 roku

UWAGA!

  • Trasa dostępna dla turystów, którzy ukończyli min. 7 rok życia, niedostępna dla turystów niepełnosprawnych.
  • Trasa oświetlona elektrycznie.
  • Zwiedzających obowiązuje pełne, sportowe obuwie na płaskim obcasie oraz wygodna, adekwatna do pory roku, odzież. W podziemnej części kopalni utrzymuje się, w miarę stała, temperatura powyżej 20 stopni Celsjusza. 
  • Turyści otrzymują hełmy ochronne.
     
  • Zwiedzanie wyłącznie z przewodnikiem.
     

Przeciwskazania zdrowotne do zjazdu na dół:

  • Niewydolność krążeniowa i oddechowa,
  • Choroby z nadciśnieniem tętniczym,
  • Klaustrofobia, epilepsja nieustabilizowana
  • Niepełnosprawność ruchowa ograniczająca samodzielne poruszanie się,
  • Niewyrównana cukrzyca,
  • Przebyty udar mózgu,
  • Nieskorygowane poważne wady wzroku i słuchu,
  • Inne choroby potęgowane przez nagłą zmianę ciśnienia atmosferycznego związanego ze zjazdem do podziemi.

           Images: ZWIEDZAMY 1.JPG Images: ZWIEDZAMY 9.JPG


 
3  czerwca 2017 roku  Dworki Regionu Kutnowskiego  i królewska Łęczyca.

Wyjazd  ul.Kościuszki spod ,,stadionu" godz. 8.oo


Zwiedzamy:

 1.Siemienice dwór odrestaurowany przez rodzinę Państwa Wośków.

2. Ktery dwór Wodzyńskich i stadnina koni.

3. Strzegocin, kościół parafialny i dwór Góreckich.

4. Witonia, kościół parafialny i jego zabytki.

5. Tum pod Łęczycą – archikolegiata. Grodzisko.

6. Zamek Łęczycki, więzienie, ratusz, kościół bernardynów.

7. Spotkanie z  Towarzystwem Miłośników Ziemi   Łęczyckiej

          Powrót do Kutna  około godz.  16.oo- 17.oo.

Zapisy razem z wpłatą 60zł  w terminie do końca kwietnia.


Wycieczka krajoznawcza ,,Jura Krakowsko-Częstochowska"

Wyjazd 5 dniowy w terminie od  23 do 27 sierpnia 2017 roku.

Wyjazd 7.3o,  zbiórka: Stacja benzynowa przy Carrefour ul Oporowska.

Zwiedzamy:

Pieskowa Skała,

Zamek w Olsztynie,

Ogrodzieniec,

Zamek i Ojcowski Park Narodowy,

Grota Łokietka,

Pustynia Błędowska,

Zamek w Mirowie,

Maczuga Herkulesa,

Opactwo w Tyńcu,

Sanktuarium na Jasnej Górze i wiele innych atrakcji.

Wcześniejsze zapisy z przedpłatą 100zł. Całość  600zł. do 15 lipca. Mieszkamy w Hotelu Jurajskim w Olsztynie k/Częstochowy.

  

   Images: ZWIEDZAMY 6.JPG Images: ZWIEDZAMY 7.JPG 
   Images: ZWIEDZAMY 5.JPG 

· redakcja dnia styczeń 15 2017 20:35:47 · 0 komentarzy · 125 czytań · Drukuj

ach, co to był za koncert...

     Images: KONCERTNOWOROCZNY 2.JPG      14 stycznia 2016 roku, po raz trzydziesty piąty Towarzystwo Przyjaciół Ziemi Kutnowskiej i  Państwowa Szkoła Muzyczną I i II stopnia  im. Karola Kurpińskiego wspólnie zorganizowały Koncert Noworoczny inaugurujący rok artystyczny  na Ziemi Kutnowskiej. Dyrektor PSM Małgorzata Musiałowska  i prezes TPZK  Bożena Gajewska powitały zebranych, w tym posła na Sejm RP Tadeusza Woźniaka i wiceprezydenta Miasta Kutno Jacka Boczkaja. Tradycją też jest, że  TPZK w I części spotkania -przed koncertem podsumowuje działalność stowarzyszenia w roku  2016. Poniżej prezentujemy fragmenty przemówienia prezesa TPZK Bożeny Gajewskiej.

        II część spotkania  - koncert poprowadziła Małgorzata Musiałowska, a  przed licznie zgromadzoną publicznością wystąpił chór Cantores Kutnoviensis złożony z nauczycieli kutnowskiej Szkoły Muzycznej.  Ten wspaniały koncert  pełen był muzycznych niespodzianek, na które publiczność reagowała burzliwymi oklaskami. Gra na sześć rąk na fortepianie, czy też popis  utworzonego  specjalnie na ten koncert zespołu smyczkowego  „CAMERATA KUTNOVIENSIS” zachwycał i bawił mieszkańców Ziemi Kutnowskiej. Trzeba przyznać, że dla grona pedagogicznego Państwowej  Szkoły Muzycznej I i II stopnia  im. Karola Kurpińskiego muzyka to nie tylko zawód,  pasja ale także wspaniała zabawa nutami. Koncert zakończył się owacją na stojąco publiczności i bisami.

Mały słodki poczęstunek  - pyszny tort i ciasta przygotowali uczniowie Zespołu Szkół nr 2 im. Dr Antoniego Troczewskiego  w Kutnie.
            Relacja fotograficzna przygotowana przez Piotra Szatkowskiego jest do obejrzenia tutaj: https://goo.gl/photos/zhbrTwR4g95BbmuE8

 

Images: KONCERTNOWOROCZNY 5.JPGPROGRAM  35. KONCERTU  JUBILEUSZOWEGO

 

CHÓR „CANTORES KUTNOVIENSIS”

soprany - Małgorzata Musiałowska, Joanna Domagała,

             Elżbieta Kurczyńska-Sołowiej

alty - Teresa Karpińska, Anna Kuźmińska, Kinga Szczepanik

tenory - Mateusz Piechnat, Andrzej Tomaszewski

basy - Marek Czmochowski, Jakub Gajdecki, Piotr Komorowski

fortepian – Marcin Janiszewski

dyrygent: Joanna Domagała

 

·        Kolęda - Cicha noc

muzyka: Frantz Xaver Gruber, słowa: Joseph Mohr,

tłum.: Piotr Maszyński, opracowanie: Małgorzata Musiałowska

·        Kolęda - Z narodzenia Pana

opracowanie: Małgorzata Musiałowska

·        Jan Sebastian Bach – Bourée z suity lutniowej e-moll

opracowanie: Anders ӦhrwallImages: KONCERTNOWOROCZNY 3.JPG

·        Fryderyk Chopin – Taniec (Mazurek F-dur op. 68 nr 3)

opracowanie: Roman Cichowicz

·        Stanisław Moniuszko – Kum i kuma

słowa: Jan Czeczot, opracowanie: Tadeusz Joteyko

 

DUO FORTEPIANOWE

w składzie: Joanna Domagała i Kinga Szczepanik

·        Johannes Brahms – Taniec węgierski a-moll

 

TRIO FORTEPIANOWE

w składzie: Marek Czmochowski, Jakub Gajdecki, Mateusz Piechnat

·        Sergiusz Rachmaninow – Walc A-dur

·        John Philip Sousa – The Stars and Stripes Forever

 

CHÓR„CANTORES KUTNOVIENSIS”

·        Czerwone Róże

opracowanie: Małgorzata Musiałowska

·        Czy mnie jeszcze pamiętasz

muzyka: Czesław Niemen, słowa: Jacek Grań (właściwie Franciszek Walicki) opracowanie: Małgorzata Musiałowska,

·        O Kutno

muzyka Jerzy Wasowski, słowa: Jeremi Przybora

opracowanie: Małgorzata Musiałowska

·        Hymn kolejarzy wąskotorowych

muzyka: Andrzej Zieliński, słowa: Wojciech Młynarski, opracowanie: Małgorzata Musiałowska

 

Images: KONCERTNOWOROCZNY 4.JPGZESPÓŁ SMYCZKOWY „CAMERATA KUTNOVIENSIS”

w składzie:   Małgorzata Musiałowska – I skrzypce

Andrzej Tomaszewski – II skrzypce

Teresa Karpińska – III skrzypce

Elżbieta Kurczyńska-Sołowiej – IV skrzypce

Karol Piszczorowicz – wiolonczela

Marek Czmochowski – fortepian

Marcin Janiszewski - akordeon

 

·        Max Kyuss – Walc „Fale Amuru”

opracowanie: Małgorzata Musiałowska

·        Carlos Gardel – Tango „Por una cabeza”

 

Prowadzenie koncertu – Małgorzata Musiałowska

 

 

Z przemówienia prezesa TPZK:

Szanowni goście, przyjaciele  oraz członkowie Towarzystwa Przyjaciół Ziemi Kutnowskiej  !

Jak co roku, doroczny Koncert Noworoczny Towarzystwa Przyjaciół Ziemi Kutnowskiej jest doskonałym momentem do krótkiego podsumowania najważniejszych dokonań naszego stowarzyszenia w minionym roku. Właśnie  zakończyliśmy kolejny, czterdziesty czwarty  rok działalności TPZK, podczas którego nasze  działania merytoryczne i organizacyjne były, podobnie jak od wielu już lat, ukierunkowane przede wszystkim na ochronę i popularyzację: naszego dziedzictwa materialnego, regionalnych tradycji  oraz różnorodnych współczesnych problemów naszego miasta  i powiatu kutnowskiego.

My regionaliści kutnowscy we wszystkich swoich działaniach zawsze jesteśmy świadomi naszego szczególnego kultu dla dorobku naszych przodków oraz dziedzictwa materialnego, intelektualnego i kulturalnego przez nich wytworzonego. Dlatego nasze wszelkie działania w  sposób szczególny ukierunkowanie są na pobudzanie świadomości lokalnej społeczności naszej „małej ojczyzny”, W sposób szczególny działania te biegną w kierunku młodego pokolenia – młodzieży szkolnej. Chcemy aby poprzez nasze różnorodne inicjatywy – pokazujące najbardziej wartościowe lokalne dziedzictwo kulturowe kształtować postawy  społeczne  nowych pokoleń mieszkańców ziemi kutnowskiej.

Jako stowarzyszenie  z tradycjami, kontynuujemy działania, które  na stałe wpisały się do kalendarza imprez TPZK. Organizujemy je z naszymi partnerami, którzy po latach współpracy stali się naszymi   przyjaciółmi – Amicusami TPZK,  takimi jak Państwowa Szkoła Muzyczną I i II stopnia  im. Karola Kurpińskiego,  Kutnowski Dom Kultury  oraz jego filia Centrum Teatru, Muzyki i Tańca w Kutnie,  Muzeum im. Jerzego Dunin-Borkowskiego w Krośniewicach. Staramy się współpracować ze   szkołami wszystkich szczebli  na terenie  Kutna i regionu kutnowskiego, by włączać  w nasze działania zarówno nauczycieli, jak i  młodzież.

Towarzystwo Przyjaciół Ziemi Kutnowskiej jest organizacją otwartą. Wszystko, co robimy – kierujemy do społeczności Ziemi Kutnowskiej, nie zamykamy się we własnym kręgu. Środki finansowe, które zdobywamy w konkursach zawsze przeznaczone są na działania wśród  mieszkańców Kutna i regionu kutnowskiego. Zawsze  podkreślam, i dziś też to powiem, że nasze stowarzyszenie i my, członkowie Towarzystwa Przyjaciół Ziemi Kutnowskiej pracujemy na rzecz Ziemi Kutnowskiej i jej mieszkańców. Każdy członek naszego stowarzyszenia wie, że nasza organizacja jako podstawę swej działalności zakłada nie tylko miłość, ale i pracę na rzecz małej ojczyzny. Ofiarowujemy swój czas i  wysiłek na rzecz rozwoju regionu kutnowskiego. Dzisiejszy dzień  to czas radości z tego, co udało nam się wspólnie dokonać przez ostatni rok -  2016. Przypomnijmy więc,  co nas się udało poczynić w 2016 roku na rzecz Kutna i Ziemi Kutnowskiej:

 

  • Styczeń to Koncert Noworoczny inaugurujący rok artystyczny w Kutnie i  powiecie kutnowskim organizowany wspólnie z  Państwową Szkołą Muzyczną I i II stopnia  im. Karola Kurpińskiego.
  • 27 stycznia z okazji Międzynarodowego Dnia Pamięci o Ofiarach Holocaustu, Bożena Gajewska i Karol Koszada  w imieniu TPZK złożyli kwiaty pod murami kutnowskiego Getta „Konstancja”, gdzie więziono ponad siedem tysięcy kutnowskich Żydów – mieszkańców naszego miasta.
  • W styczniu TPZK otrzymało dyplom od Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej za realizację zadania publicznego dofinansowanego w ramach Funduszu Inicjatyw Obywatelskich w 2014 r. pt. „Kutno miasto róż – chcę tu być”.
  • Styczeń i luty to czas pisania projektów, udział w konkursach ofert.
  • Marzec to  czas zakończenia  projektu pn. „Przywracamy pamięć cmentarzowi żydowskiemu  w Kutnie” realizowanego w ramach konkursu organizowanego przez  Bank Zachodni WBK „Tu mieszkam tu zmieniam”. Projekt trwał pół roku,  a jego finałem było umieszczenie tablic informacyjno-edukacyjnych na granicy cmentarza żydowskiego  w Kutnie.
  • Marzec to czas  przygotowywania  się do realizacji planu.
  • 19 kwietnia był  Dniem pamięci o kutnowskich Żydach, uczciliśmy 74. rocznicę likwidacji    getta dla ludności żydowskiej utworzonego przez Niemców w Kutnie. W ramach  projektu pn.   „Na krawędzi pamięci… rzecz  o   kutnowskich Żydach”  odbyła się promocja publikacji pt. „Zarys historii Żydów Ziemi Kutnowskiej”  dofinansowanej  przez Stowarzyszenie  Żydowski Instytut Historyczny w Polsce oraz Prezydenta Miasta Kutno. 22 kwietnia członkowie zarządu TPZK Bożena Gajewska i Halina Głogowska brały udział w Marszu Pamięci poświęconemu ofiarom zagłady w byłym    niemieckim Obozie  Zagłady Kulmhof w Chełmnie nad Nerem.
  • 16 kwietnia  to  wykład Barbary Łuczak nt. „Regionalizm w działaniach TPZK”  podczas Studenckiej Konferencji  Naukowej nt. „Regiony, regionalizm, polityka Regionalna w UE” w Wyższej Szkole Gospodarki Krajowej w Kutnie, na którą dostaliśmy zaproszenie i  organizacja wystawy o działalności  TPZK siedzibie WSGK.
  • W kwietniu członkowie zarządu TPZK Stanisław Wojdecki i Danuta Ujazdowska oprowadzali po Kutnie wycieczkę mieszkańców Łodzi  ze Stowarzyszenia „Kamino”.
  • Kwiecień to także udział  TPZK w I Sejmiku Stowarzyszeń Regionalnych Województwa Łódzkiego  na Zamku w Uniejowie. W spotkaniu uczestniczyły Bożena Gajewska i Halina Głogowska.

·        Maj to także 34. obchody Święta Pułkowego 37 Łęczyckiego Pułku Piechoty im. ks. Józefa Poniatowskiego, które zorganizowaliśmy wraz 1 Liceum Ogólnokształcącego PUL w Kutnie im. 37 Łęczyckiego Pułku Piechoty oraz Stowarzyszeniem Historycznym Pułk 37. Po uroczystości w Dworku modrzewiowym odbyło się spotkanie członków rodzin żołnierzy 37 pp z młodzieżą szkół powiatu kutnowskiego i mieszkańcami Kutna.

  • W maju Stanisław Wojdecki członek zarządu TPZK oprowadzał po naszym mieście grupę młodzieży z Rzeczycy,  grupę młodzieży ze Specjalnego  Ośrodka Szkolno-Wychowawczego nr 2 w Kutnie oraz  przedstawił prelekcję multimedialną nt. „Zabytki i historia miasta Kutna” dla członków  Stowarzyszenia   Pomocy „Laris”.
  • Okres od 25 maja do 5 czerwca to czas prezentacji rękodzieła artystycznego  hafciarki Urszuli Jędrzejczyk  i malarstwa Niny Kunikowskiej podczas  Dni Kultury Polskiej we Francji.
  • 8 czerwca  odbyło się  Walne Zebranie  Sprawozdawczo-Wyborcze  TPZK.
  • 11 czerwca odbyła się niezapomniana wyprawa szlakiem dworów i parków regionu kutnowskiego przygotowana przez Danutę Ujazdowską, Andrzeja Latosa i Henryka Lesiaka. Zwiedzaliśmy Kaszewy Dworne i Kościelne, Ruszki, Wojszyce, Dobrzelin, Śleszyn, Zarębów, Skrzeszewy. Nawiązaliśmy współpracę  z Towarzystwem Miłośników Żychlina.
  • 15 czerwca rozpoczął się konkurs „Tabliczka dla Ciebie” promujący kutnowski System Informacji Miejskiej organizowany przez TPZK we współpracy z Miastem Kutno.
  • 16 czerwca prezentowaliśmy działalność  TPZK podczas  VIII  Forum Organizacji Pozarządowych - stoiska z rzeźbą, metaloplastyką,  malarstwem, rękodziełem artystycznym, wydawnictwami. Nad wszystkim czuwała Barbara Łuczak.
  • W dniach 16 - 19 czerwca w II Ogólnopolskim Zjeździe Regionalistów Polskich nad Odrą we Wrocławiu w imieniu TPZK brała udział Bożena Gajewska.
  • 18 czerwca  w Sejmiku Organizacji Patriotyczno-Historycznych Województwa Łódzkiego w Łodzi w imieniu TPZK  brali udział Stanisław Wojdecki i Artur Peda.
  • 22 czerwca 2016 r. siedzibę TPZK odwiedziła Maria Galbraith - Associate Profesor New College and Department of Anthropology The University of Alabama - badaczka dziedzictwa narodu   żydowskiego w Polsce.
  • Czerwiec  to okres, w którym wykonano najpilniejsze roboty przy pomniku grobowym Henryka Gzowskiego na cmentarzu parafialnym w Krośniewicach. Prace sfinansowano z  I kwesty prowadzonej na krośniewickim cmentarzu.
  • Od czerwca do października można było oglądać kutnowską rzeźbę w Skansenie „Łęczycka Zagroda Chłopska” w Kwiatkówku – Dziale Muzeum Archeologicznego i Etnograficznego w Łodzi. Prace prezentowali nasi rzeźbiarze.
  • Każdej lipcowej i sierpniowej soboty od godziny 15.15 w ramach „Spacerownika kutnowskiego” podczas  9 spacerów  po Kutnie  prowadzonych przez Stanisława Wojdeckiego, Andrzeja Latosa  i Barbarę Łuczak  mieszkańcy  Kutna  i turyści  mieli możliwość  poznawać  historię, zabytki i ciekawe miejsca naszego  miasta.
  • Lipiec to czas prezentacji rękodzieła artystycznego członkiń  TPZK podczas  „Cepeliady” na sopockim molo.
  • 21 lipca  to dzień  pamiętnej wizyty w TPZK małżeństwa pochodzenia żydowskiego Jana i Cryny Teichner.  Śladami  przodków zamieszkałych w Kutnie oprowadzali Bożena Gajewska i Karol Koszada.
  • Lipiec to czas realizacji projektu  „Kochasz róże...kochaj Kutno” i zwiedzanie  Narodowej Kolekcji Róż w Ogrodzie Botanicznym  w Powsinie prze prawie 60 mieszkańców Kutna.
  • Przez trzy tygodnie sierpnia  rzeźbiarze zrzeszeni w TPZK prezentowali kutnowską rzeźbę  na krakowskim rynku podczas  XXXX Targach Sztuki Ludowej „Cepeliada 2016”.
  • 23-25 sierpnia to    wizyta w Kutnie na placu Piłsudskiego  „Muzeum na kółkach” mobilnej wystawy Muzeum Historii Żydów Polskich „POLIN”, której towarzyszyły takie wydarzenia jak  warsztaty, projekcja filmu Agnieszki Arnold „Kutno”, spacery śladami  kutnowskich Żydów, koncert muzyki żydowskiej, czytanie książki    „Miasteczko” Szaloma Asza.   Pomysłodawcą i koordynatorem  wizyty była Bożena Gajewska. 

·        24-28 sierpnia to czas  wspaniałej pięciodniowej wycieczki po Kotlinie Kłodzkiej zorganizowanej dla mieszkańców regionu kutnowskiego przez Danutę Ujazdowską.

·        Sierpień, wrzesień i październik to czas sprzątania starych zabytkowych grobów  na kutnowskiej nekropolii przez członków TPZK. Społecznie pracowali: Stanisław Wojdecki, Anna Milczewska, Elżbieta Żółtowska, Sławomir  Małas, Wiesław Kotliński, Halina Reszka,  Marek Olczak i Andrzej Zielonka.

  •   5 września  to dzień wizyty mieszkańców Kutna w Kulmhof - miejscu zagłady kutnowskich Żydów. Mieszkańcy uczestniczyli w uroczystościach upamiętniających pomordowanych Polaków, Żydów i Cyganów w niemieckim Obozie Zagłady Kulmhof w Chełmnie nad Nerem. Uroczystą Mszę św. w intencji Pomordowanych w obozie i ofiar II wojny światowej odprawił Ordynariusz Diecezji Włocławskiej biskup Wiesław Mering.
  • 10 września odbyła się druga w tym roku niezapomniana wyprawa szlakiem dworów regionu kutnowskiego przygotowana przez Danutę Ujazdowską, Andrzeja Latosa i Henryka Lesiaka. Zwiedzaliśmy dwory i parki w Malinie, Komadzynie, Mnichu, Szczycie,  Poborzu, Świechowie, Oporowie, Sannikach, Gostyninie.  
  • 9-11 września to czas   prezentacji prac  sekcji rzeźbiarskiej I rękodzieła  artystycznego oraz wydawnictw TPZK   podczas „Święta Róży”.
  • 22 września to uroczystość upamiętniająca 88 rocznicę śmierci dr  Antoniego Troczewskiego   przy  odrestaurowanym nagrobku Doktora na cmentarzu parafialnym w Kutnie i przy willi, w której mieszkał Troczewski.
  • 25 września to   obchody dnia regionalizmu, które świętowaliśmy z członkami TPZK  i mieszkańcami Ziemi Kutnowskiej. Danuta Ujazdowska zaprezentowała zebranym   niezmiernie ciekawą postać geologa Witolda Zglenickiego urodzonego na Ziemi Kutnowskiej. Imprezą towarzyszącą był  wernisaż malarstwa Niny Kunikowskiej – członka TPZK.
  • Wrzesień i październik to czas realizacji projektu „Poznaj życie i działalnośćWitolda Zglenickiego – geologa i filantropa urodzonego na Ziemi Kutnowskiej”. Projekt był skierowany do uczniów szkół powiatu kutnowskiego.
  • Październik to czas realizacji projektu „Zielono nam, uczymy się jak dbać o środowisko przyrodnicze powiatu kutnowskiego”, który zrealizowaliśmy wspólnie z Zespołem Szkół nr 3 im. Władysława Grabskiego w Kutnie. 100 uczniów   miało okazję zapoznać się z działalnością Grupowej Oczyszczalni Ścieków w Kutnie  i firmy Toensmeier Centrum Sp. z o.o. oraz ze stanem środowiska przyrodniczego w powiecie kutnowskim. Oprowadzał po parkach Andrzej Latos.
  • 2 października odbyło się uroczyste wręczenie tabliczek z numerem adresowym mieszkańcom Kutna, którzy zwyciężyli w konkursie „Tabliczka dla Ciebie”.
  • 12 -14 października w Krakowie, w Forum Eksperckim Chiny-Europa Środkowa i Wschodnia na temat ochrony niematerialnego dziedzictwa kulturowego pod patronatem Narodowego Instytutu Dziedzictwa uczestniczyła Bożena Gajewska – jako członek Rady Krajowej Ruchu Stowarzyszeń Regionalnych Rzeczypospolitej Polskiej.
  • W październiku zakończyła się renowacja nagrobka Marcelego Nowaka na cmentarzu parafialnym w Kutnie prowadzona ze środków finansowych zebranych podczas kwesty.
  • 12 października TPZK zorganizowało konkurs wiedzy o Witoldzie Zglenickim dla gimnazjów i szkół ponadgimnazjalnych z  powiatu kutnowskiego. Zwycięzcy konkursu  oprócz nagród  przekazanych przez Fundację Orlen  Dar Serca zwiedzili  miejsce urodzenia i chrztu  Witolda Zglenickiego  w Witonii, szkołę Małachowiankę  i  Petrochemię Płocką.
  • 26 października w Dworku modrzewiowym  odbyła się   promocja książki Ewy Marty Kacprzyk pt. „Samorząd kutnowski w latach 1990-1994. Kampania, wybory i działalność Rady Miejskiej I kadencji” wydanej przez TPZK. Promocji towarzyszyła  wystawa  malarstwa  Waldemara Kurowickiego – członka TPZK.   

·        1 i 2 listopada to XIV kwesta na konserwację starych, zabytkowych  grobów na Cmentarzu Parafialnym w Kutnie. Ale  także II kwesta  na Cmentarzu Parafialnym w Krośniewicach, którą zainicjowali Grzegorz Dębski i Julita Szczepankiewicz, a patronowali jej burmistrz Krośniewic pani Julianna Barbara Herman i ks. Dziekan Jacek Drzewiecki.

·        5 listopada grupa mieszkańców  Przasnysza zwiedzała Kutno – oprowadzali ich Danuta Ujazdowska i Stanisław Wojdecki.

·        6 listopada w Dworku modrzewiowym mieszkańcy Kutna wspólne z Wokalnym  Zespołem Kameralnym „Cantabile” śpiewali pieśni patriotyczne.

·        10 listopada Karol Koszada spotkał się  z uczniami Gimnazjum nr 2 w Kutnie prowadząc wykład na temat historii Żydów Ziemi Kutnowskiej. 

·        25 listopada  uroczyście wręczono Nagrodę Starosty Kutnowskiego w dziedzinie kultury Wiesławowi Paluchowskiemu – prezesowi Stowarzyszenia Historycznego Pułk 37. Prezes  TPZK,  podczas uroczystości,  odczytała uzasadnienie wniosku, który nasze stowarzyszenie złożyło   do Starosty. Nasz  kandydat został laureatem nagrody.

  • 7 grudnia zorganizowaliśmy  promocję XX jubileuszowego tomu „Kutnowskich Zeszytów Regionalnych” pod redakcją dr Karola Koszady, dr Elżbiety Świątkowskiej i Bożeny Gajewskiej oraz „Bibliografii Kutnowskich Zeszytów Regionalnych tomów  I-XX” autorstwa Barbary Łuczak. Koncert wieńczący  promocję został przygotowany przez Zespół Wokalno Kameralny  Cantabile przy TPZK.
  • 16 grudnia członkowie TPZK spotkali się na  opłatku w  Dworku Modrzewiowym.
  • 17 grudnia w Dworku modrzewiowym odbył kiermasz bożonarodzeniowy prac Sekcji Rękodzieła Artystycznego  i  Rzeźbiarskiej TPZK.

Wymieniłam tylko najważniejsze z naszych działań. Wszystko to robimy pracując społecznie i  dlatego też tu i teraz chcę podziękować wszystkim członkom zarządu za ich codzienną pracę. Poproszę na scenę wszystkich członków zarządu TPZK, którzy przez cały 2016 rok pracowali na sukcesy TPZK.  Chciałabym przedstawić Państwu tych, którzy  razem za mną  pracowali społecznie  przez cały rok. Myślę, że czerpaliście wielką satysfakcję po każdym zakończonym projekcie. Dziękuję Wam za Waszą pracę!

            Gdybyście chcieli Państwo zapoznać się dokładniej z naszymi działaniami, zapraszamy do odwiedzenia  naszej strony internetowej, gdzie na bieżąco informujemy o wszystkim, co robimy.  Dziękujemy za Waszą obecność podczas organizowanych przez nas wydarzeń, spotkań, koncertów, obchodów ważnych rocznic dla miasta i regionu.

Szanowni gości i członkowie TPZK !

To tylko najważniejsze ubiegłoroczne dokonania naszego stowarzyszenia. Ich realizacja byłaby niemożliwa bez wielu innych czynników. Przede wszystkim nasze inicjatywy i przedsięwzięcia  zyskały znaczne  wsparcie finansowe  ze strony  samorządu Miasta  Kutno i Powiatu Kutnowskiego oraz naszych dobrodziejów. Kolejnym  elementem - jakże ważnym, jest wielka społeczna praca wielu członków i sympatyków TPZK, bez których działalności nasze sukcesy  byłyby  niemożliwe. Dziękuję za  wielkie  zaangażowanie członkom Zarządu TPZK, Komitetowi Redakcyjnemu przy TPZK, który w ubiegłym roku wydał 4 publikacje, Społecznemu Komitetowi Opieki nad Cmentarzem Parafialnym w Kutnie przy TPZK, Zespołowi Wokalno Kameralnemu   Cantabile przy TPZK pod dyrekcją Joanny Domagały i innym sekcjom działającym w ramach TPZK. Dziękuję również za pomoc i współpracę wielu instytucjom kultury oraz   placówkom oświaty  i edukacji działających na  ziemi kutnowskiej, a także  mediom, które są tak dla nas życzliwe.

Weszliśmy w  45 rok  działalności TPZK – rok jubileuszowy. To dla obecnego zarządu wielki zaszczyt, ale i zobowiązanie, by czterdziestopięcioletnią  działalność naszego stowarzyszenia  godnie zaprezentować mieszkańcom Kutna i powiatu kutnowskiego.

W 2017 roku będziemy starać się wprowadzać   w życie nowe pomysły w pracy  na rzecz naszej małej ojczyzny. Jednocześnie będziemy czerpać z bogatej tradycji TPZK. W imieniu zarządu TPZK deklaruję, że dołożymy starań, aby TPZK  nadal było aktywnym i znaczącym kreatorem rozwoju kultury na terenie Kutna i powiatu kutnowskiego.

Szanowni goście i członkowie Towarzystwa !

Jest  tradycją, że podczas Koncertu Noworocznego Zarząd Towarzystwa honoruje swoich długoletnich i zasłużonych członków Złotą Odznaką, a Honorową Nagrodą „Amicus Towarzystwa Przyjaciół Ziemi Kutnowskiej”  wyróżnia podmioty  aktywnie współpracujące  merytorycznie lub organizacyjnie z Towarzystwem Przyjaciół Ziemi Kutnowskiej, bądź wspierające finansowo lub rzeczowo działalność statutową TPZK. W roku jubileuszowym, a taki mamy w 2017 roku nagrody i odznaki będą wręczane na uroczystej Gali z okazji jubileuszu 45-lecia TPZK, która odbędzie się  we wrześniu 2017 roku  w  Kutnowskim Domu Kultury przy ul. Żółkiewskiego 4.               

· redakcja dnia styczeń 15 2017 11:57:58 · 0 komentarzy · 135 czytań · Drukuj

zapraszamy mieszkańców Kutna i regionu kutnowskiego na XXXV Koncert Noworoczny

                                                             Images: nutki.jpg


                                                                                     

                                        Zaproszenie

           
         

Zarząd

Towarzystwa Przyjaciół Ziemi Kutnowskiej

i

Dyrektor

Państwowej Szkoły Muzycznej I i II stopnia

im. Karola Kurpińskiego w Kutnie

 

serdecznie zapraszają

 

Mieszkańców Kutna i regionu kutnowskiego

na

 

XXXV  Koncert Noworoczny 2017

 

inaugurujący rok artystyczny w regionie  kutnowskim

 

Koncert odbędzie się w Sali koncertowej

Państwowej Szkoły Muzycznej

I i II stopnia im. Karola Kurpińskiego w Kutnie

 

14 stycznia  2017r. (sobota)  o godz. 15.oo

                                                   

 

                                                    WSTĘP  WOLNY

 

                            

W programie:

Podsumowanie roku 2016 przez TPZK,

Koncert w wykonaniu  Uczniów i Nauczycieli

Państwowej Szkoły Muzycznej I i II stopnia

 im. Karola Kurpińskiego w Kutnie,

Noworoczny koktajl.

 

 

„Muzyka budzi w sercu pragnienie

dobrych czynów”

                                   Pitagoras

 

…dlatego też słuchajmy jej w wykonaniu artystów Ziemi Kutnowskiej         

    … i bądźmy pożyteczni dla Kutna i regionu kutnowskiego.

 


         
              
· redakcja dnia grudzień 30 2016 21:37:03 · 0 komentarzy · 178 czytań · Drukuj

życzenia

Images: ZYCZENIA BOZONARODZENIOWE 2016.jpg

· redakcja dnia grudzień 17 2016 19:37:44 · 0 komentarzy · 207 czytań · Drukuj

Copyright © 2009 - 2010 by Adam Brzęcki & Towarzystwo Przyjaciół Ziemi Kutnowskiej.

stat4u Valid XHTML 1.0 Transitional Poprawny CSS!