Wiosną 1940 roku NKWD strzałem z broni krótkiej w tył głowy zamordowało około 22 tysięcy polskich jeńców – przedstawicieli inteligencji uznanych za „wrogów władzy radzieckiej”, zatrzymanych po wkroczeniu Armii Czerwonej do Polski we wrześniu 1939 r. Było wśród nich ponad 10 tys. oficerów Wojska Polskiego i Policji Państwowej. Dopiero 13 kwietnia 1990 roku władze ZSRR oficjalnie przyznały się do zbrodni, lecz faktyczna liczba zamordowanych nie została dotąd ustalona. Na podstawie przeprowadzonych badań, istniejących dokumentów i wciąż trwających poszukiwań wiadomo, że ok. 200 zamordowanych miało związek z Kutnem i ziemią kutnowską. Wśród zabitych byli funkcjonariusze Policji Państwowej, oficerowie i żołnierze Wojska Polskiego pełniący służbę m.in. w 37. Pułku Piechoty Ziemi Łęczyckiej im. Ks. Józefa Poniatowskiego (od 1928 r. 37. Łęczycki Pułk Piechoty im. Ks. Józefa Poniatowskiego), a wśród nich pułkownik Józef Kuś – lekarz czy podpułkownik Antoni Michalski − kwatermistrz 37. pułku piechoty, komendant Garnizonu Kutno.
Poniżej fragmenty biogramu ppłk. Antoniego Michalskiego autorstwa Andrzeja Olewnika, który ukazał się w ubiegłorocznym, 29. tomie „Kutnowskich Zeszytów Regionalnych”.
Antoni Michalski urodził się 7 czerwca 1891 roku w Lubaczowie (obecnie województwo podkarpackie), jako najmłodsze dziecko Sebastiana (1847-1893) i Franciszki z Ryglów (ur. 1854). Miał czterech braci: Michała (ur. 1877), Stanisława (ur. 1879), Jana (ur. 1883) i Józefa (ur. 1885) oraz dwie siostry − Annę (ur. 1881) i Marię (ur. 1888). W wieku dwóch lat stracił ojca. Mając trzynaście lat, w roku 1904, wysłany został do będącego pod zaborem austro-węgierskim Lwowa, gdzie uczęszczał do 7-klasowej szkoły realnej. Tam też w roku 1911złożył egzamin dojrzałości. W tym samym roku rozpoczął studia wyższe na Wydziale Inżynieryjnym Politechniki Lwowskiej.
Po wybuchu I wojny światowej, 30 września 1914 r. powołany został do czynnej służby wojskowej, co zmusiło go do przerwania nauki. Przydział otrzymał do stacjonującego w garnizonie Kraków batalionu zapasowego 20. Galicyjskiego Pułku Piechoty Księcia Pruskiego Henryka Cesarskiej i Królewskiej Armii Monarchii Austro-Węgierskiej. Po dwumiesięcznym pobycie w Szkole Oficerskiej w Opawie (obecnie Czechy) A. Michalski powrócił do macierzystej jednostki, by 5 maja 1915 r. wyjechać na front do Małopolski Wschodniej.
Dnia 3 lipca1915 r., dowodząc plutonem, dostał się do niewoli rosyjskiej. Po uwolnieniu (w końcu roku 1917), od stycznia do maja 1918 r. walczył w szeregach I Korpusu Polskiego w Rosji gen. Józefa Dowbor-Muśnickiego (1867-1937), początkowo na stanowisku dowódcy plutonu w l. Pułku Strzelców Polskich 1. Dywizji Strzelców Polskich generała majora Gustawa Ostapowicza (1863-1941), potem w Legii Oficerskiej w zwycięskiej bitwie z oddziałami bolszewickimi o Bobrujsk nad Berezyną (obecnie Białoruś).
Po 1 maja 1918 r. A. Michalski, wraz z pozostałymi żołnierzami Korpusu, został rozbrojony przez oddziały niemieckie i miesiąc później (w czerwcu) wyjechał do Murmańska (Rosja). Aresztowany przez Rosjan w Pietrozawodsku (w europejskiej części Federacji Rosyjskiej, Karelia), od 13 lipca do 22 listopada 1918 r. przebywał w więzieniu w Petersburgu nad Zatoką Fińską (Rosja). Po uwolnieniu powrócił do odradzającej się Polski i 20 grudnia wstąpił w Przemyślu (obecnie województwo podkarpackie) do Legii Oficerskiej. 10 lutego 1919 r. przeniesiony został do 10 Pułku Piechoty, przemianowanego w lutym 1919 r. na 37. Pułku Piechoty (od 1920 r. 37 Pułk Piechoty Ziemi Łęczyckiej). Wojna polsko-bolszewicka zastała go w szeregach 1 batalionu 37. pp, z którym 20 lutego 1920 r. wyruszył na front. Początkowo był dowódcą plutonu, następnie dowódcą kompanii. Ranny 28 maja 1920 r. w bitwie pod Murową. Po powrocie ze szpitala przeniesiony został do pułkowego batalionu zapasowego. Przez następne pół roku pełnił służbę w baonie wartowniczym w Warszawie.
Dnia 6 stycznia 1921 r. A. Michalski odkomenderowany został do Lwowa w celu ukończenia studiów wyższych na Politechnice. Po zakończeniu nauki, 15 lipca 1922 r. powrócił do macierzystej jednostki – 37. Pułku Piechoty Ziemi Łęczyckiej im. Ks. Józefa Poniatowskiego w Kutnie. Pełnił tam służbę do 15 czerwca 1924 r., kiedy został wykładowcą w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Do Kutna powrócił w styczniu 1926 r. W pułku pełnił funkcję m.in. kwatermistrza i referenta mobilizacyjnego, jednocześnie był komendantem Garnizonu Kutno.
W następnych latach pracował jako kierownik referatu I i komendant Powiatowej Komendy Uzupełnień w Lidzie na Kresach Wschodnich II Rzeczypospolitej (województwo nowogródzkie, obecnie Białoruś) oraz kierownik Referatu Ewidencji i Rezerw. Od 1 sierpnia 1938 r. pełnił służbę w Rejonowej Komendzie Uzupełnień w Lidzie, jako kierownik referatu I i zastępca komendanta Rejonu Uzupełnień. […]
Dnia 19 marca 1939 roku Antoni Michalski uzyskał awans na stopień majora Wojska Polskiego.
Wybuch II wojny światowej zastał majora A. Michalskiego w Lidzie, gdzie współorganizował mobilizację żołnierzy rezerwy Wojska Polskiego. Po ataku Związku Sowieckiego na Polskę z 17 września 1939 r. zagarnięty został przez nacierające od wschodu oddziały Armii Czerwonej. Osadzony w obozie jenieckim NKWD w Kozielsku (Rosja), zamordowany został w wieku 49 lat wiosną 1940 r. (teczka akt personalnych 45 lista Wywozowa z 2 kwietnia 1940 r. poz. 50). Spoczywa na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu. […] Antoni Michalski odznaczony był Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921 i Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości.
Przez dziesięciolecia bez skutku poszukiwany. Jego nazwisko zamieścił m.in. na liście zaginionych w Sowietach oficerów Wojska Polskiego ocalały z obozu w Kozielsku kapitan Adam Moszyński (1898-1977), autor książki Lista Katyńska, wydanej w 1949 r. w Londynie nakładem emigracyjnej oficyny polskiej Gryf Publications Ltd.
5 października 2007 r. mjr A. Michalski został pośmiertnie awansowany do stopnia podpułkownika przez Ministra Obrony Narodowej. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”, natomiast we wrześniu 2014 r., w ramach akcji „Katyń… Ocalić od zapomnienia”, w jego rodzinnym Lubaczowie posadzony został m.in. Dąb Pamięci honorujący ppłk. A. Michalskiego, a przy ul. Ofiar Katynia, odsłonięto Pomnik Katyński.
