Narodowy Dzień Pamięci „Żołnierzy Wyklętych” obchodzony jest od 2011 roku 1 marca. Data ta upamiętnia rocznicę wykonania wyroku śmierci na siedmiu członkach IV Zarządu Głównego Zrzeszenia Wolność i Niezawisłość (WiN) w 1951 roku. Termin „Żołnierze Wyklęci” spopularyzowany został w latach 90. XX wieku dla podkreślenia tragicznych losów tych, którzy po walce z Niemcami musieli kontynuować opór przeciwko nowemu okupantowi.
“Żołnierze Wyklęci” nazywani też “Niezłomnymi” to polskie powojenne podziemie niepodległościowe i antykomunistyczne, działające głównie w latach 1944–1963. Stawiali opór sowietyzacji Polski i narzuconej władzy komunistycznej po II wojnie światowej. Byli głównie członkami Armii Krajowej przekształconej m.in. w WiN, Narodowe Siły Zbrojne (NSZ) oraz Narodowe Zjednoczenie Wojskowe (NZW), które komunistyczna propaganda nazywała „bandami”, skazując na zapomnienie i represje. W walkach, egzekucjach i więzieniach zginęło ponad 20 tysięcy osób, a ponad 5 tysięcy skazano na karę śmierci. Wielu zostało pochowanych w nieznanych miejscach.
Historia Żołnierzy Wyklętych nie jest jednoznaczna. Choć dla większości stanowią symbol walki o wolność, niektóre oddziały, np. pod dowództwem Romualda Rajsa „Burego” czy Józefa Kurasia „Ognia”, zdaniem niektórych historyków, ponoszą odpowiedzialność za pacyfikacje wsi oraz śmierć cywilów narodowości białoruskiej, żydowskiej czy ukraińskiej.
