Narody, które tracą pamięć, tracą życie…
Cmentarz – to nie tylko miejsce spoczynku tych, którzy odeszli, to także miejsce zadumy dla tych, którzy żyją. To miejsce, w którym przeszłość, teraźniejszość, a także przyszłość, sprowadzone są do właściwych proporcji. To jednocześnie bardzo szczególne miejsce w naszej pamięci o ludziach i zdarzeniach, o dziejach w skromnej skali każdego regionu i wielkiej skali narodu polskiego. To również miejsce uświęcone świadectwem naszej historii i kultury.
Pamiętajmy, że na kilku kutnowskich cmentarzach, a szczególnie na najstarszym Cmentarzu Parafialnym, spoczywa wiele zasłużonych postaci dla Kutna i ziemi kutnowskiej. Dlatego zadbajmy wspólnie o kutnowskie zabytkowe groby, będące wymownymi świadectwami naszych korzeni, czy ojcowizny na ziemi kutnowskiej. Natomiast odnowione groby niech będą dla nas wszystkich powodem dumy, zarazem wymownym przykładem poszanowania dla pamiątek przeszłości naszej „małej ojczyzny”. Efekty poprzednich zbiórek finansowych oraz działań Społecznego Komitetu Opieki nad Cmentarzem Parafialnym w Kutnie przy Towarzystwie Przyjaciół Ziemi Kutnowskiej spotkacie Państwo w postaci następnych odnowionych grobów. W roku 2013 odrestaurowany został nagrobek pierwszego honorowego obywatela Kutna – doktora Antoniego Troczewskiego. Przy kilkunastu nagrobkach przeprowadzono prace porządkowe i konserwacyjne.
Mając w pamięci powyższe słowa i nasze czyny, zwracamy się z apelem do całej społeczności miasta Kutno o wsparcie datkami dalszych prac konserwatorskich przy zabytkowych grobach na Cmentarzu Parafialnym w Kutnie. W dniach 1 i 2 listopada w godzinach 9.oo-16.oo spotkacie Państwo w alejkach tego cmentarza uczestników XI kwesty na odnowienie zabytkowych grobów. Niech Państwa hojność i dary serca, będą najwymowniejszym dowodem naszej wspólnej troski o to bardzo szczególne miejsce w Kutnie – jakim jest miejscowy Cmentarz Parafialny. Apelujemy do Państwa – nie przechodźcie obojętnie obok kwestujących!
Jesteśmy głęboko przekonani, że dzięki hojnej pomocy wszystkich mieszkańców miasta Kutno, uda się nam wspólnie odrestaurować wiele zabytkowych grobów na Cmentarzu Parafialnym w Kutnie. Tegoroczna kwesta zostanie przeznaczona m.in. na renowację nagrobka Zofii i Zygmunta Chlewickich – dawnych właścicieli Dworku Modrzewiowego zwanego także Dworkiem Chlewickich.
Liczymy na Państwa ofiarność!
Dziękujemy członkom TPZK, wolontariuszom i wszystkim, którzy nie potrafią przejść obojętnie obok opuszczonych i zaniedbanych starych grobów na naszym cmentarzu. Poniżej zamieszczamy fotografie z porządkowania grobów na kutnowskiej nekropolii.
Zofia i Zygmunt Chlewiccy byli osobami niezwykle dla Kutna zasłużonymi i należeli do elity kulturalnej miasta. Od początku XX wieku przez wiele lat Zygmunt Chlewicki był bliskim współpracownikiem doktora Troczewskiego.
Zawodowo z ramienia władz samorządowych Kutna był taksatorem (inspektorem) ubezpieczeniowym. Przez wiele lat w pomieszczeniu dworu mieściło się jego biuro. Podczas I wojny światowej był członkiem Komitetu Obywatelskiego Kutnie. Od 1915 roku przez wiele lat był ławnikiem miejskim w Kutnie (członkiem zarządu miasta). Ponadto był aktywnym działaczem społecznym, członkiem wielu stowarzyszeń (Towarzystwo Teatralno-Muzyczne, Ochotnicza Straż Pożarna – członek zarządu, Komisja Rozbudowy Gimnazjum w Kutnie) oraz uczestnikiem różnorodnych akcji charytatywnych (zbiórka na Wojsko Polskie i jego wyposażenie, remont kutnowskiego kościoła) i działań kulturalnych w Kutnie.
Również jego małżonka, Zofia (1885- 1921) była aktywną działaczką kutnowskich organizacji kutnowskich organizacji społecznych i uczestniczką wielu akcji charytatywnych. Przez wiele lat pełniła funkcję sekretarza Polskiego Czerwonego Krzyża, była członkiem Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego w Kutnie, Polskiej Macierzy Szkolnej – skarbnik. Przyczyniła się do powstania kutnowskiego sierocińca. Jej krótkie lecz pracowite życie dla Kutna charakteryzuje krótka sentencja umieszczona na jej grobie: Żyłą prawdą sercem i ofiarną pracą. A przyświecała niezmąconą pogodą ducha. Zofia Chlewicka z Korwin Piotrowskich opiekując się żołnierzami chorymi na tyfus zaraziła się i zmarła 11 listopada 1921 r. przeżywszy 37 lat.
(w notatce wykorzystano fragmenty artykułu Andrzeja Urbaniaka z X tomu Kutnowskich Zeszytów Regionalnych oraz fragmenty artykułu Henryka Lesiaka z XVI tomu Kutnowskich Zeszytów Regionalnych).
